Wybitny czeski dramaturg, prezydent Czechosłowacji w latach 1989-1992, a następnie od 1993 roku prezydent Czech, urodził się 5 października 1932 roku w Pradze, w zamożnej rodzinie inteligenckiej. W 1966 roku, zaocznie ukończył studia scenopisarskie w praskiej szkole teatralnej. Pracował najpierw w praskim ABC, następnie w znanym teatrze Na Zábradli, gdzie był kierownikiem literackim. W tymże teatrze w 1963 roku odbyła się premiera pierwszej sztuki Havla „Garden party”, wystawianej potem w RFN, Austrii, Szwajcarii, Finlandii, USA, Holandii, Belgii, Jugosławii i na Węgrzech. W 1965 roku Havel założył czasopismo „Tvář”, bardzo szybko zlikwidowane przez władze, lecz atakowane jeszcze wiele lat później (po próbie restytucji ostatecznie zamknięte w 1969 roku).
W 1969 roku Havel był jednym z sygnatariuszy petycji „Dziesięć punktów” adresowanej do rządu czechosłowackiego i KC KPCz. W latach 1971-1972 znalazł się w swoim kraju na indeksie. Jego książki wycofano z bibliotek, sztuki objęto zakazem inscenizacji. Nie bez znaczenia dla tej artystycznej banicji był fakt, iż został jednym z trzech pierwszych rzeczników słynnej „Karty 77”. Będąc jej rzecznikiem narażał się jawnie władzom — występował publicznie i nie ukrywał swojego nazwiska. Aresztowany w maju 1977 roku. Nie zmieniło to jednak jego postawy. Był członkiem Komitetu Obrony Prześladowanych za Przekonania, współpracował z polskim KOR-em. Wielokrotnie aresztowany, w październiku 1979 roku został skazany na cztery i pół roku więzienia za działalność antypaństwową. W więzieniu ciężko zachorował. W 1983 roku otrzymał urlop w odbywaniu kary.
19 listopada 1989 roku wszedł w skład Forum Obywatelskiego, które wysunęło jego kandydaturę na prezydenta. Wybrany przez Zgromadzenie Federalne 29 grudnia 1989 roku został prezydentem Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej. Okazało się, iż jego moralny autorytet został nienaruszony. Z wszelkich prób zniesławienia wyszedł zwycięsko. Dla czeskiej opinii publicznej pozostał niekwestionowanym autorytetem moralnym.
Charakterystyczna dla Havla jako dramaturga, pisarza, działacza opozycyjnego i polityka postawa wyrażająca się w ogromnym szacunku dla ludzkiej tożsamości, szacunku dla tożsamości narodu i jego kultury, obronie godności ludzkiej sprawiły, iż cieszy się on ogromnym prestiżem międzynarodowym. Ceniony jest jako człowiek prawy i odważny. Jest doktorem honoris causa uniwersytetów w Toronto (1982), Tuluzie (1982), Wrocławiu (1992). W 1994 roku został odznaczony Orderem Orla Białego przez Prezydenta III Rzeczy- pospolitej.
Wielokrotnie przypominał o więzach łączących Czechów i Polaków. Dolny Śląsk ma najdłuższą granice z Republiką Czeską, a Wrocław zajmuje niekwestionowaną pozycję metropolii polsko-czeskiego pogranicza. Jest stolicą regionu, którego położenie, a tym samym mnogość kontaktów z naszymi sąsiadami stanowią wyzwanie i szansę dla Polski, Czech i Europy.
Prezydent Czech wielokrotnie dawał wyraz swoim emocjonalnym związkom z Wrocławiem, zaś Festiwal Czeskiej i Słowackiej Kultury niezależnej zorganizowany w naszym mieście w 1989 roku określił mianem uwertury do „Aksamitnej Rewolucji”.